Fonserannes was druk met huurboten, ondanks wachten kregen we er toch twee mee. Domaine de Soustres bezocht en heerlijke Coteaux d’Enserune geproefd en gekocht. In Capestang als vanouds bij La Grille gegeten. Le Somail heeft sinds april dit jaar een capitainerie en was vrijwel leeg toen we aankwamen. Het boekenparadijs weer bezocht, altijd indrukwekkend!
Het Canal du Midi wordt langzamerhand een scheepskerkhof, erg zonde. Ook hier is het weer schrikken van de vele platanen die verdwenen zijn. De kade van Villeneuve les Beziers is daardoor ook onherkenbaar veranderd. Natuurlijk even de Cave Coopérative van Alma Cercius bezocht en weer wat flesjes ingeslagen met heerlijke namen als: ‘Les yeux dans les etoiles’ en ‘Les pieds dan l’ eau’. Ook Beziers nog even bezoeken en dan op naar Fonserannes.
Na op het Etang de Thau met zout water ons teakdek schoongeboend te hebben, het eerste stukje Canal du Midi en direct rechtsaf de Herault op. De Rhea en de Elise bleken daar ook nog te liggen en gelukkig gaat daar drie dik ook nog goed. De rest van het ponton is in beslag genomen door een verhuurder van kano’s, sups en wat dies meer zij. Daarna weer een verrassing want Pim en Cytha kwamen langs, zij zijn onderweg met de camper en zochten mooi weer.
Uit de lucht komen vallen… Een inktvis die te zwaar was voor een zeemeeuw? Na weer veel avonturen met Marleen en de herontmoeting met Walter en Bie van de Aquamant na twee weken afscheid genomen van Maguelone. En in Frontignan gelijk weer bezoek: Linda en Eddy van de Rhea. Sinds Oudenaarde in de achtervolging en nu dan door hen ingehaald. Luuk en Hilde van de Elise voeren samen met hen op. Ook kwam Beate gezellig langs, zij het met een Camper. En met de trein nog een dagje Montpellier gedaan en heerlijk geluncht bij Leclère.
Op de Petit Rhône een nachtje geankerd om de volgende ochtend de Baya nog even met zoet water schoon te kunnen maken. Daarna nog gebruik gemaakt van twee nieuwe VNF aanlegplaatsen om rustig van de Camargue te genieten. Terwijl de reis het doel is, is het toch ook heerlijk op je eerste doel aan te komen: Maguelone. Echt weer thuis komen. Na de hitte op de Saône en de Rhône waait hier een heerlijk windje en is het gewoon genieten…
Bij het uitvaren van de sluis ‘Logis Neuf’ is dit stuk hout tussen de schroef en het roerblad gekomen. Na een verplicht nachtje bij de sluis kon een duiker het boven water halen en konden we verder.
Een bliksembezoek aan Cruas, het oeroude dorpje waar steeds meer huisjes opgeknapt worden en de prachtige kerk. De benedenkerk (het verlichte gedeelte) is pas na 1970 ontdekt omdat het honderden jaren verborgen geweest is door modder en slib van een overstroming.
Avignon… warm als altijd. Het water van de Rhône is 29 graden! En een bijna lege kade, nog nooit zo rustig gezien.
Heerlijk rustige plek om een paar hete dagen door te brengen met een heerlijk windje in de kuip. Nog even een plaatselijk wijnechtpaar bezocht die met een paar interessante nieuwe druiven heerlijke wijnen maken. De dame was zo aardig om ons even met de gescoorde dozen terug naar de boot te brengen.
Afscheid van Lyon. Blik op de Confluence, waar de Rhône en de Saone samenkomen. De watertemperatuur van de Saône was al ruim 28 graden, de Rhône 26 graden..
Givors
Blik op de Alpen en de wijngaarden vanaf de heerlijke Rhône…
Na een nachtje in Montmerle om de was te doen en de fiets te repareren, aangekomen in Lyon. Veel gelopen, wat gewinkeld en heerlijk gegeten.
Na een nachtje in Tournus en Macon en nog twee nachtjes aan een muur bij een mooi ‘maison de Bressane’ aangemeerd in Belleville voor de drie heetste dagen tot nu toe. Een mooi ponton met schaduw op de boot vanaf 17.30 uur. Dinsdagavond liep de temperatuur op tot ruim op 38 graden, met 80% luchtvochtigheid! En woensdag was het water van de Saône wel 28 graden…
De prachtige 12e eeuwse kerk van Belleville bezocht en de de grote markt op dinsdag.
Na eeen nachtje in St Jean de Losne en Seurre (met de lekkerste pain au raisin tot nu toe) nu weer eens in een echte stad aan deze prachtige Saône. Even gezellig gewinkeld en dan weer verder naar Tournus…
Na 224 km, 114 sluizen en tonnen aan algen het kanaal ‘entre Champagne et Bourgogne’ achter ons gelaten. Vooral op het laatste stuk waren vele aanlegplaatsen niet bereikbaar door ondieptes en/of algen. Al met al toch een kanaal dat zeer de moeite waard is en mooie verrassingen biedt.
Nu weer op groot water met de eerste huurboten en de eerste die aanlegt houdt geen rekening met de stroming en knalt natuurlijk tegen ons op. Commentaar: ‘u moet ook uw fenders buiten laten hangen…’. We hebben 180 sluizen gedaan zonder een krasje en dan weer dit…
Langres, een mooie stad hoog boven het kanaal. Klimmen dus!
Oude dorpjes langs het kanaal worden langzaam gerenoveerd en dat levert de prachtigste (grote) huizen op.
Heerlijke vergezichten maken weer duidelijk waarom het hier ‘Cote d’or’ heet.
Super aardige mensen en nieuwsgierige dieren…
Zelfs als je tussen het wier doorvaart zitten je wierpotten toch weer vol…
Zijn we hier nu wel of niet gewenst?
Nu op het kanaal Champagne-Bourgogne. Veel waterplanten conform waarschuwing van de VNF. Sommige panden zijn al netjes schoon gemaaid, maar de meeste nog niet. Gelukkig geen problemen gehad met de sluisdeuren. Bijzonder om te zien is dat in de panden met veel waterplanten het water kristalhelder is. Alsof je over een groot aquarium vaart. In de andere panden is het water weer groenig en niet helder. We komen wat meer boten tegen maar het blijft spaarzaam.
Zo wordt het water van de waterplanten ontdaan en daaronder een oude spoor-draaibrug, een ophaalbrug en een viaduct op één foto…
Altijd een prettige plek om een paar dagen te liggen. Paar klusje gedaan en een heerlijke lunch buitenshuis genoten…
Heerlijke dagen op de Marne. Bij Reuil en Damery gelegen en prachtige wandelingen gemaakt door de Champagnewijngaarden.
Op de Marne met uitzicht op de wijngaarden van de Champagne. Meneer en mevrouw Poittevin waren zo vriendelijk even een paar doosjes met hun lekkere champagne naar de boot te brengen.
Lange dag op drie verschillende kanalen. Eerst naar boven, tunnel van 2,5 km, naar beneden en dan weer naar boven. 15 sluizen, 50 km en dan ben je van de Picadie in de Champagne belandt.
Onderweg eeen spits ingehaald die met een lading rijst naar Arles gaat. De rijst komt uit Zuid Amerika, wordt in Antwerpen verladen in de spits en wordt dan in Arles verwerkt tot snelkookrijst. En dan door een spits weer naar het Noorden gebracht. Dat schijnt zelfs nog een redelijke boterham op te leveren voor alle betrokkenen. Behalve voor ons klimaat?
Door de bomen langs het kanaal zagen we ineens een burcht à la Carcassonne. Dat bleek het kasteel van Coucy. De boot achter de dichtst bijzijnde sluis afgemeerd en op de fiets er naar toe. Dat was zeker de moeite waard! De volgende dag vanuit Pinon met de trein Laon bezocht. Zeer indrukwekkende kathedraal bekeken en door de authentieke bovenstad gewandeld.
